مصاحبه با نگار روحبخش- دختر برنامه نویس ۱۵ ساله

استاندارد

این بار در بخش “معرفی زنان موفق آی تی”  قصد دارم کم سن ترین دختر برنامه نویسی که به تازگی باهاش آشنا شدم رو بهتون معرفی کنم. در این پست مصاحبه ای که با “نگار روحبخش”، برنامه نویس موفق 15 ساله انجام دادم رو در اختیارتون می گذارم.

-اول خودت رو معرفی کن

نگار روحبخش هستم 15 سالمه، ساکن مشهد و در پایه نهم مشغول به تحصیل هستم. امسال انتخاب رشته داریم و من ریاضی انتخاب کردم.

negarin2

-چیزی که برای من جالب هست اینه که اکثر دانش آموز ها تو این سن و سال بیشتر دغدغشون امتحان های مدرسه و گرفتن نمره خوب هست و معمولا زمان های آزادشون رو هم با کلاس های درسی پر میکنن ولی چی شد که تو به سمت برنامه نویسی رفتی و  از کی کار برنامه نویسی رو شروع کردی؟

من از کلاس هفتم برنامه نویسی رو شروع کردم. معلم درس کار و فناوریم استعداد من رو کشف کرد و به مامانم اطلاع دادن و به شدت پیگیری کردن که من کلاس برم و یاد بگیرم.

وقتی به مامانم گفتن نگار استعداد برنامه نویسی داره و کار با کامپیوترش خیلی خوبه و دو ماه دیگه جشنواره خوارزمی هست که اگه از الان شروع  به یادگیری کنه میتونه اونجا شرکت کنه، باعث شد که معلم خصوصی بگیرم و تقریبا 6 جلسه کلاس سی شارپ پروژه محور گذروندم.

در این دو ماه باید پروژه‌ام رو تموم می کردم. پروژه‌ام آموزش درس زبان انگلیسی پایه هفتم بود و براش تاییدیه هم از صنف انفورماتیک خراسان گرفته بودم .

-اولین تجربه چطور بود؟

تا این 6 جلسه تموم شد پروژه‌ام هم تموم شد، البته تقریبا 2 هفته شبانه روز روش کار میکردم. پروژه که تموم شد به مدرسه تحویل‌اش دادم و آنها برای مسابقه فرستادن. پروژه اولم بود و کلی ذوق داشتم ولی استرس هم داشتم که نکنه تو ذوقم بخوره، همه کار کرده بودم که نکنه پروژه‌ام چیزی کم داشته باشه!

اولین پروژه و کسب مقام اول کشوری!

روز اول مسابقه که توی ناحیه بود خیلی استرس داشتم ولی تونستم خیلی خوب به سوالاشون جواب بدم. به مرحله بعد که بین تمام ناحیه‌های مشهد بود راه پیدا کردم و باورم نمیشد انقدر کارم خوب بوده، خیلی خوشحال شدم همه چی خوب گذشت تا مرحله بعدش که رفتم مرحله استانی خیلی خیلی خوشحال بودم چون مرحله استانی کم چیزی نیست.  اونجا هم به سوالات خوب جواب دادم ولی از شدت استرس گریه‌ام گرفته بود و به سوالاشون جواب میدادم. مرحله استانی دو روز بود و روز دوم نتیجه هارو اعلام میکردن و من هم اول استانی شدم و به مرحله کشوری راه پیدا کردم. مرحله کشوری غیر حضوری بود نتیجه که اومد من اول کشوری شده بودم.

با اولین پروژم مقام اول کشوری آوردم و کلی خوشحال بودم وقتی دیدم من میتونم و توش موفق هم هستم تصمیم به ادامه دادنش گرفتم.

دو سه ماه بعدش یه هاکاتون (مسابقه برنامه نویسی) در دانشگاه فردوسی بود که سه شبانه روز بود و شرکت کردم و همونجا گروه پیدا کردم و کارمون رو شروع کردیم. اونجا مقام نیاوردیم ولی یه تجربه خیلی خوب با یه گروه با تجربه و عالی کسب کردم. سال بعدش برای جشنواره خوارزمی دوباره شرکت کردم و این بار دوم استانی شدم.(هنوزم معتقدم داوریشون ناعادلانه بود)

چندماه بعد یه هاکاتون توی دانشگاه صنعتی شریف بود که با دوستان برنامه نویسم که دانشجو بودن به تهران رفتم و شرکت کردم. اونجا تیم 6 شدیم و باز هم یه تجربه خیلی عالی کنار با تجربه ها کسب کردم .چند ماه بعدش هم یه استارتاپ ویکند  در دانشگاه فردوسی بود که شرکت کردم و تیم اول شدیم.

n4

-نظرت راجع به دوره های استارتاپ ویکند چیه؟ به نظرت چقدر تاثیر گذارن؟

خیلی عالین و سه روز خیلی خاطره انگیزه که خیلی بدرد میخوره و  کارگاه هایی که در طول مسابقه برگزار میشه هم خیلی مفید هستن و اینکه توی تیم یه عالمه تجربه کسب میکنی مثلا کار گروهی یاد میگیری، اما مثلا توی مدرسه اصلا نمیتونم کار گروهی انجام بدم چون کار گروهی بلد نیستن و هر کی دوس داره نظر خودش باشه!

– با چه زبان های برنامه نویسی کار کردی؟

اول سی شارپ شروع کردم و از تابستون سال پیش اندروید یاد گرفتم.

-تا الان از برنامه نویسی کسب درآمد هم کردی؟

پیشنهاد کار خیلی داشتم ولی به جز دو سه تا پروژه استارتاپی جایی کار نمی‌کنم و تدریس سی شارپ هم می‌کنم.

-از هم سن و سال هات دوستان دختر برنامه نویس داری ؟

مشهدو زیر و رو کردم دختر دانش آموز برنامه نویس اندروید پیدا نکردم :))

ولی چند نفر دانش آموز پسر برنامه نویس اندروید می‌شناسم .تعداد برنامه نویس‌های دختر خیلی کمه، دیگه چه برسه دانش آموز هم باشه!

یه مسابقه دیگه هم دو ماه پیش شرکت کردم اسمش “رکاد” بود که یه مسابقه دخترانه و مخصوص دانش آموزها بود. همه کسایی که شرکت کرده بودن جز من بار اولشون بود که شرکت میکردن و اصلا چیزی هم در موردش نمیدونستن و فقط اومده بودن یاد بگیرن که چیه و چه کار باید کرد. اینجا با گروهمون مقام نیاوردیم ولی در کل مسابقه خوب نبود. استارتاپ ویکند های دانشجویی که شرکت کرده بودم کیفیت بهتری داشتن.

n5

-به مشکل و اروری بر میخوری معمولا چطوری حلش میکنی؟

دیباگ کردن خیلی سخته، ولی کلی فکر می‌کنم، کدها رو میخونم، سرچ می‌کنم، در نهایت اگه دیگه واقعا نفهمیدم توی گروه های سوال و جواب برنامه نویسی می‌پرسم و یا از دوستان  برنامه نویس‌ام کمک می‌گیرم.

اون دسته از اررورهایی که از بی دقتی من نشئت میگیره کم نیست تعدادشون و بعدش کلی میخندم!

-زبانت چطوره و فکر میکنی دانستن زبان انگلیسی چقدر تو یادگیری برنامه نویسی موثره؟

خوبه. سایته خوبه فارسی نداریم که! تمام امیدمون استک اور فلوعه :))

زبان خوب نباشه خیلی به مشکل میخوری هم توی درک کدها و هم توی مسائل  وابسته بهشون.

-از الان تصمیم گرفتی تو دانشگاه چه رشته ای درس بخونی؟

راستش دانشگاه که میرفتم و سر کلاس ها حضور داشتم!

دانشگاه فردوسی می‌رفتم و یکی از مدیر گروهای کامپیوتر من رو میشناختن و قبول کردن که من توی کلاس ها باشم  و من هم مثل بقیه دانشجوها باید تمرین حل می‌کردم و امتحان می‌دادم.

امیدوارم همون دانشگاه فردوسی قبول شم. فعلا تصمیمم اینه نرم افزار بخونم ولی فکر می‌کنم تا اون موقع نظرم درمورد رشته عوض بشه و یک رشته دیگه در حیطه کامپیوتر بخونم. البته درس‌هام معمولیه و خیلی زرنگ نیستم.

-خودت فکر میکنی عامل موفقیتت در برنامه نویسی چی بوده؟

عامل موفقیتم حمایت و پشتیبانی مادر و پدرم بود. همه جوره پشتم هستن و حمایت میکنن با اینکه هزینه کلاس‌های برنامه نویسی زیاده، مخصوصا اگه خصوصی هم باشه. دلیل دیگرش هم علاقه هست.

-فکر می‌کنی چرا دخترها کمتر سراغ  کارهای برنامه نویسی میان؟

فک میکنم دخترای دیگه شناختی از برنامه نویسی ندارن .چون من خودمم نمی‌دونستم برنامه نویسی چی هست تا قبل از اینکه شروع کنم و فکر می‌کنم خیلی دلایل زیادی داره مثل سطح پایین زبان، حتی بلد نبودن کامپیوتر و سرگرمی های دیگه!

اعتماد به نفس هم خیلی مهمه ولی نداشته باشیش بدست میاری. من اولین مسابقه‌ای که رفتم با اینکه گروه نداشتم و به گروه نیاز داشتم چون اعتماد به نفسم کم بود فقط نشستم و دنبال گروه نرفتم تا اینکه یکی از مسئولین اونجا برام گروه پیدا کردن. توی رویدادهای دیگه مثل همفکر هم همینطور بودم که الان نسبت به قبل خیلی بهتر شدم چون همه رویدادها همه  از من بزرگتر بودن و خب خیلی چیزها یاد گرفتم، مثل رفتار اجتماعی که توی هم سن و سال‌های خودم اصلا نمی‌بینم.

-چه توصیه‌هایی به دخترهایی که قصد دارن برنامه نویسی رو شروع کنن داری؟

بعضی مواقع ممکنه به مشکلایی بر بخورن که خیلی اعصابشون رو خرد کنه که معمولا انگیزشون رو از دست میدن ولی نباید عقب بکشن. یه هفته استراحت کنن و دوباره شروع کنن!

من خودم همین اتفاق برام پیش اومد و دو ماه عذاب آور داشتم و باعث شد بی انگیزه شم. دوماه اصلا کد نزدم ولی با حمایت و انگیزه دادن دوستان دوباره شروع کردم.

امیدوارم این مصاحبه برای دختران علاقه مند، به ویژه نوجوان‌ها مفید بوده باشه و انگیزه‌ خوبی برای قدم گذاشتن در این مسیر داده باشه 🙂


آپدیت: خوشحالم که خبردار  شدم نگار عزیز در این سن ، در یکی از شرکت های خوب (شرکت بهبود سیر فعال در حوزه گردشگری) به عنوان کارشناس آی تی مشغول به کار شده و براش بهترین ها را آرزو می کنم.

منا مهدیزاده-تنها راه یافته خانم به فینال مسابقه برنامه نویسی بیان

استاندارد

IMG_5668-w600
مسابقات برنامه نویسی بیان یک رویداد جهانی است که در سه دوره‌ی متوالی در ایران برگزار شده است.این مسابقات را که اولین دوره‌ی آن در سال ۱۳۹۰ برگزار شد، می‌توان بزرگترین رویداد قدرتمند حوزه‌ی برنامه‌نویسی در منطقه دانست. شرکت در این مسابقه انفرادی بوده و تمام مراحل آن به جز فینال به صورت آنلاین برگزار می‌شوند.
فینال دور سوم آن 11 اردیبهشت 1394 در تهران با با حضور ۲۰ شرکت کننده خارجی و ۴۰ برنامه نویس ایرانی، در هتل آزادی تهران برگزار شد.

در میان 40 برنامه نویس ایرانی “منا مهدی زاده” تنها دختر راه یافته به فینال این دوره از مسابقات بود.
با او در این زمینه گفت و گوی کوتاهی انجام دادم.
monamehdizade

-چند سالته و رشته تحصیلیت چیه؟
من ۱۹ سالمه و دانشجو سال دوم علوم کامپیوتر دانشگاه تهران هستم.

-از کی و با چه زبان برنامه نویسی شروع کردی؟
از اول راهنمایی با زبان logo با برنامه نویسی آشنا شدم. (زبان بامزه ایه…! برای شروع و جذب بچه ها واقعن خوبه به نظرم) بعد یکم quick basic و visual basic کار کردم. از اول دبیرستان با turbo c آشنا شدم و از دوم دبیرستان به طور جدی c++ کار میکنم. توی دانشگاه java هم یاد گرفتم ولی هنوز کارای اصلیمو با c++ انجام میدم و اگه به یه کار گرافیکی نیاز داشته باشم سراغ java میرم.

-چی باعث شد به برنامه نویسی علاقه مند شی؟
تو مدرسه بهمون یاد دادن دیدم چیز جذابیه رفتم سراغش !

-فکر میکنی چرا تعداد خانم های برنامه نویس خیلی کم تر از آقایون برنامه نویس هست؟
کلن به نظرم پسرا علاقشون به تکنولوژی بیشتر از دختراست. از بچگی دنبالش میفتن خودشون و هر وقتم که بحث تکنولوژی باشه دیر یا زود به برنامه نویسی میرسه.
از طرفی در حالت کلی خانم ها توی کارهای مدیریتی و هندل کردن چند کار با هم قوی هستند و یه مقداری هم روحیه تنوع طلبی بیشتری نسبت به مرد ها دارند. در حالیکه برای برنامه نویسی باید هر روز چندین ساعت متوالی صرفن به کد زدن بپردازند که خیلی با روحیات خانم ها سازگار نیست.
یک موضوع عجیبی هم هست که من باهاش برخورد کردم و نظرم جلب شده. برنامه نویسی همونطور که میدونید چیزی نیست که با خوندن کتاب و این جور چیزا یاد گرفته بشه. باید پشت کامپیوتر نشست و عملی تمرین کرد. متاسفانه اکثر خانم هایی که من دیدم فکر می کنند که باید با خوندن یک مبحث روی اون مسلط بشند و می ترسند که قبل تسلط کامل پشت کامپیوتر بشینند و با اولین اشتباهی که می کنند بهم می ریزند و فکر می کنند که به خوندن بیشتری احتیاج دارند. در حالیکه برای شروع برنامه نویسی بهترین راه یادگیری آزمون و خطاست. منابع اینترنتی بسیار خوبی هم برای تمام مشکل های احتمالی وجود داره و تقریبن اکثر اوقات فردی قبل از شما وجود داشته که به یک مشکل مشابه خورده. خلاصه اینکه به نظرم خانم ها به یک اعتماد به نفس اولیه ای برای شروع کار نیاز دارند و مقداری هم پشتکار، وگرنه برنامه نویسی خانم و آقا نداره.